CEO Kristof Vandenbroucke van PMO: ‘Ook ver van Brussel zijn er toplocaties te vinden’

Enigszins verscholen in Zuid-West-Vlaanderen schrijven broer en zus Vandenbroucke rustig hun eigenzinnige PMO-verhaal. Vandaag telt de keten bijna veertig tankstations en de honger is bij het “jong geweld” nog niet gestild. “We willen wel groeien, maar enkel op een gezonde manier.”
Kristof Vandenbroucke spreekt zijn bezoek toe vanuit het nieuwe, moderne hoofdkantoor van PMO in Poperinge. Trots blinken daarop de nieuwe kleuren van het familiebedrijf, want met een flinke rebranding stak de keten recent al zijn tankstations in het nieuw. En dat, zo vertelt hij lachend, was eigenlijk de schuld van het stadsbestuur van Moeskroen.
“Enkele jaren geleden hebben we daar een tankstation overgenomen en zonder veel poespas omgekleurd naar onze branding. Daarna werden we op de vingers getikt dat we een overtreding hadden begaan omdat onze kleuren niet pasten in het rustige palet dat het gemeentebestuur voor zo’n zaak toestond. Enkel grijs, bruin, wit en kaki mochten gebruikt worden. Tja, dat is natuurlijk vervelend als merk met een rode uitstraling, maar we hadden geen keus. En toen hebben we van de nood een deugd gemaakt, want met de verhuis van ons hoofdkantoor naar Poperinge was het ook een goed moment om daar meteen met een nieuw logo uit te pakken.”
“We hebben een ontwerpbureau in de arm genomen, dat ons meteen vertelde dat dit dé gelegenheid was om voluit te gaan en een volledige rebranding uit te voeren. Dat mocht inderdaad – we vonden ons logo zelf ook wat gedemodeerd – en zo zijn we tot de nieuwe huisstijl gekomen. Waarin we overigens nog altijd resoluut kiezen voor een rode steunkleur, want dat is nu eenmaal eigen aan PMO. Dat veranderen zagen we niet zitten, ook omdat we bang waren dat een tankstation dat minder opvalt minder klanten zou aantrekken. We hebben een alternatief achter de hand voor steden en gemeenten waar het moét, maar als het kan houden we vast aan dat rood.”
Ondertussen bestaat PMO bijna vijftig jaar. Dat is een hele geschiedenis.
“Zeker. We zijn ontstaan toen mijn vader in 1977 een kleine mazouthandel begon. Dat is hij dan langzamerhand samen met onze moeder beginnen uitbouwen. Toen begin jaren negentig de VLAREM 1 en 2-milieuwetgevingen in voege traden, ging hij zich onder meer specialiseren in het bouwen en verbouwen van tankstations. Want die moesten allemaal voldoen aan die nieuwe milieuregels. Vaak waren dat kleine pompjes bij een café of een garage, waarvoor de grote spelers geen belangstelling hadden. Zo begon hij ook zijn eerste eigen tankstations uit te baten. En dat is gaandeweg uitgegroeid tot een mooi netwerkje hier in de Westhoek. Ondertussen baten we een kleine veertig tankstations uit, voornamelijk in Zuid-West-Vlaanderen, maar met uitlopers tot in Oost-Vlaanderen – met Zelzate, Eeklo en Lievegem – maar ook in Henegouwen in Wallonië.”
“Zelf ben ik samen met mijn oudste zus Nele dus de tweede generatie aan het roer. Twaalf jaar geleden mochten we toetreden tot het bestuur, maar tot vandaag zijn onze ouders bij het bedrijf betrokken. Ze zijn een goed klankbord voor ons en er is een mooie wisselwerking tussen ervaring en jong geweld.”
(tekst gaat verder onder de foto)

Hebben jullie het bedrijf overgenomen met grote plannen in het achterhoofd?
“Je kunt de markt van twaalf jaar geleden al niet meer vergelijken met nu, maar in essentie blijft het altijd neerkomen op hetzelfde: als we een kans zien, dan gaan we daar op in. We nemen dus nog altijd tankstations over, zowel kopen als huren, maar het moeten locaties zijn die tellen. Daarnaast zetten wij ook heel hard in op digitalisering en automatisering: onze hele backoffice moet van a tot z automatisch werken. Wie een tankkaart heeft van ons, heeft alles wat hij nodig heeft. Op dat vlak moeten we niet onderdoen voor de grote spelers. En ook onze laadpas werkt in heel Europa, want we willen de klanten die elektrisch rijden graag aan boord houden.”
“De eerlijkheid gebiedt me overigens om te zeggen dat de winstgevendheid van die laadpas wel lager ligt. Ik heb mijn vragen als ik zie hoeveel laadpalen er de laatste jaren werden gezet tegenover het aantal elektrische wagens. Dat zorgt ervoor dat het verdienmodel achter laden nog niet eenvoudig is. Toch willen wij ook bij onze goed gelegen tankstations laadpalen zetten, als dat nog niet gebeurd is. Kleinere stations waar we kleinere volumes verkopen zullen natuurlijk meer onder druk komen te staan op die manier, maar ik stel toch vast dat die pompen niet snel verdwijnen. Zelfs al ziet niemand in de business hoe die rendabel kan zijn, er is toch altijd wel iemand die die sites overneemt. Waardoor die locatie actief blijft, en dat is een probleem voor ons, want dat is natuurlijk volume dat niet bij onze locaties terechtkomt. Ik zie zelfs hoe Nederlandse concullega’s gesloten locaties heropenen, zelfs al weet iedereen in de regio dat de verkoop daar niets voorstelt. Maar ze hebben nu eenmaal een businessplan dat zegt dat ze zoveel locaties willen openen. Tja… Ik wil wel eens de eindafrekening van zo’n aanpak zien.”
Zelf hebben jullie een andere benadering?
“We zijn zeer waakzaam over welke nieuwe tankstations we openen. Enkel in het geval van de betere locaties zullen we agressief uit de hoek komen, omdat we weten dat het businessplan daar goed zit. Verder maken we werk van prijszetting. Afgelopen september hebben we niettemin toch nog een tankstation in gebruik genomen in Meulebeke. Begin februari openen we er een in Oostende. Daarna moeten er in het eerste kwartaal van 2026 nog twee volgen. Er is dus nog honger om te groeien, maar het moet op een gezonde manier gebeuren. We willen de juiste kaarten trekken en voor goede investeringen kiezen.”
Tankstations voor trucks op hotspots
Ook de markt van het internationaal vervoer is voor PMO erg belangrijk. “Daarom hebben we op enkele hotspots tankstations voor trucks”, zegt Vandenbroucke. “Die markt doet het erg goed. België is op dat vlak echt een tankland; er wordt bij ons heel veel getankt door vrachtwagenchauffeurs. Dat hebben we ook te danken aan het bestaan van de professionele accijnzen, waardoor diesel bij ons betaalbaarder is. Dat is een heel belangrijk aspect voor de hele sector, niet alleen voor ons. We spelen op dat vlak overigens ook in op de toekomst door als het mogelijk is het terrein náást een truckstation ook te kopen, zodat we later de mogelijkheid hebben om laadpleinen voor trucks te zetten.”
Willen jullie dat netwerk regionaal houden of is het de bedoeling om over heel Vlaanderen actief te worden?
“We zijn een familiebedrijf, dus bijna veertig locaties is mooi. We hebben niet de wens om via overnames binnen de kortste keren te verdubbelen in aantal. PMO zal altijd meer een regionale speler blijven in West- en Oost-Vlaanderen. Dat wil niet zeggen dat er zich elders geen opportuniteiten kunnen voordoen, maar dan zal dat in een andere visie passen. Het is veel meer onze bedoeling om ons netwerk te verdichten. In West-Vlaanderen staat ons merk al sterk en moeten we rond een opening nauwelijks lawaai maken. Mochten we elders voet aan land willen zetten, dan gaan we ons veel sterker moeten bewijzen, zeker op het vlak van fleet. Dat komt ook omdat we een van de weinigen zijn die nog opereren onder eigen naam, in tegenstelling tot collega’s die in zee zijn gegaan met een grote speler. Wij kiezen ervoor om onze eigen koers te varen.”
Onder de energietransitie kunnen ook jullie echter niet uit…
“Dat klopt. En je zegt het correct: we zijn van oorsprong brandstofboeren, dat zit in ons bloed. Maar we moeten zoals altijd de markt volgen en we zijn natuurlijk ook niet tégen dat laden. We blijven echter ook ondernemers en op dat vlak stellen we ons toch vragen bij het elektrificatie-verhaal. We hebben op onze nieuwe site in Poperinge snelladers van 500 kW gezet, waarvoor we ook een hoogspanningscabine hebben moeten installeren. En dan spreek je toch snel over een investering van pakweg 300.000 euro. Daar hebben we dan ook nog een batterij van 1500 kwh bijgezet om op de onbalansmarkt te kunnen meespelen. Dat is allemaal leuk en tof, maar toch: het volume moet toch echt omhoog om laden voor ons interessant te maken.”
Het verdienmodel klopt nog niet?
“Het is altijd hetzelfde op dat vlak: het is de locatie die belangrijk is. Dat is ook het moeilijkste om te bepalen, wat een goede plek voor een tankstation is. Dan hoor je bijvoorbeeld dat Wallonië hopeloos achterloopt wat betreft de transitie naar elektrisch rijden, maar daar zijn ook toplocaties die grote rendementen opbrengen. Het hoeft niet altijd dicht bij Brussel te zijn, want daar heb je dan ook veel concurrentie.”
(tekst gaat verder onder de foto)

Zoals in de immobiliën geldt ook voor jullie: location, location, location dus?
“Absoluut. Immo heeft zelfs veel met deze business te maken. Want het maakt zelfs niet uit wat je op een site doet, of het nu tankstation of shop is, iedereen loopt op dezelfde plekken af. We zijn er dus heel bewust van dat locatie van belang is, en dat je dus je portefeuille moet opentrekken daarvoor. Je kan daar ook gierig in zijn, maar dan pas neem je een risico.”
“Vastgoed is een belangrijke poot geworden in onze sector. Soms durf ik ook met die bril te kijken als we iets kopen. Dan weet ik dat we ergens bijvoorbeeld tien jaar ons ding kunnen doen. En ben ik niet bang om het nadien plat te gooien en er iets anders op te beginnen. Want een toplocatie blijft een toplcatie.”
Wat zijn jullie ambities eigenlijk op lange termijn?
“We blijven bezig. Ik ben 36, mijn zus is 40. We zijn geboren in deze stiel en we houden ervan. Met onze leeftijd zijn we daarmee ook een buitenbeentje in de sector. Afgelopen zomer nog vertelde een ceo van een grote speler hoe blij hij was dat er nog eens jonge mensen in deze business wilden stappen. Het klopt ook, want meestal moeten wij zaken doen met mensen die ouder zijn dan ons. Maar we geloven er in. Het gaat goed en we zullen de volgende jaren waakzaam zijn hoe het evolueert. We zullen daarbij ons buikgevoel volgen. We hebben veel zin om verder te doen in deze sector en we willen groeien, maar dat moet op een gezonde manier gebeuren.”
Lees ook:




